Wynosimy.pl › Blog

Przeprowadzka seniora do mniejszego mieszkania krok po kroku

Rodzic przenosi się z trzech pokoi do dwóch albo z domu do kawalerki w bloku z windą. Na papierze to zwykła przeprowadzka, w praktyce rozstanie z połową rzeczy zbieranych przez całe życie. Najwięcej da się zrobić przed dniem przeprowadzki: rozmową, planem nowego mieszkania i spokojnym tempem pakowania.

Rozmowa: kto decyduje o rzeczach

Przeprowadzka idzie najgładziej, kiedy senior ma poczucie, że to wciąż jego decyzje.

Dorosłe dzieci często przychodzą z gotowym planem: to się wyrzuci, to sprzeda, tamto zabierze siostra. Dla rodzica, który w tym mieszkaniu przeżył kilkadziesiąt lat, taka lista brzmi jak wyrok. Opór, który się wtedy pojawia, nie dotyczy zwykle samej szafy, tylko utraty kontroli nad własnym życiem.

Lepiej zacząć od pytań. Co jest dla ciebie najważniejsze w nowym mieszkaniu? Bez czego nie wyobrażasz sobie codzienności? Które rzeczy chciałbyś, żeby trafiły do wnuków? Odpowiedzi często zaskakują. Mama, o której myśleliście, że nie odda kredensu, może bardziej przeżywać rozstanie z pelargoniami na balkonie.

Ustalcie też, kto z rodzeństwa prowadzi sprawę i z kim senior rozmawia o szczegółach. Jedna osoba kontaktowa oszczędza mnóstwa nieporozumień. Pozostali pomagają w konkretnych dniach, przy pakowaniu albo przy przewozie.

Mówcie też o tym, co dobrego daje nowe mieszkanie. Winda zamiast trzech pięter schodów, mniej pokoi do sprzątania, niższe rachunki, sklep i przychodnia bliżej, wnuki kilka przystanków dalej. Rozmowa wyłącznie o tym, czego trzeba się pozbyć, szybko zamienia się w listę strat. Kiedy w tle jest konkretna korzyść, łatwiej zgodzić się na rozstanie z rzeczami, które w nowym miejscu tylko by przeszkadzały.

Jeśli rodzic choruje albo ma kłopoty z pamięcią, rozmowy rozłóż na kilka krótszych spotkań. Ważne decyzje zapisuj, żeby można było do nich wrócić bez kłótni o to, kto co powiedział.

Pomiary i plan nowego mieszkania

Decyzje o meblach są łatwiejsze, kiedy widać, ile miejsca naprawdę jest w nowych pokojach.

Zanim zaczniecie wybierać meble, zmierzcie nowe mieszkanie. Długość i szerokość każdego pokoju, położenie okien i grzejników, szerokość drzwi, wnęki, miejsce na lodówkę i pralkę. Przy okazji sprawdźcie wymiary windy i klatki schodowej, bo to one często decydują, czy duża szafa w ogóle dojedzie na piętro.

Potem narysujcie plan. Wystarczy kartka w kratkę, na której jedna kratka to na przykład dziesięć centymetrów. Meble wytnijcie z papieru w tej samej skali i przesuwajcie po planie razem z seniorem. To bardzo konkretna rozmowa: widać od razu, że wersalka i dwa fotele nie zmieszczą się obok stołu z sześcioma krzesłami.

Jeśli nowe mieszkanie jest puste i dostępne przed przeprowadzką, można zaznaczyć obrys mebli taśmą malarską na podłodze. Senior przechodzi się między taśmami i sam ocenia, czy będzie mu wygodnie. Dla wielu starszych osób taki obrys mówi więcej niż rysunek.

Na planie zostawcie wolne przejścia. Osoba, która chodzi o lasce albo z balkonikiem, potrzebuje szerszej drogi między łóżkiem a łazienką niż ktoś młody.

Które meble zabrać, a które zostawić

Do mniejszego mieszkania jadą meble wygodne i dopasowane do planu, niekoniecznie te najcenniejsze.

Pierwsze na liście są rzeczy, z których senior korzysta codziennie. Łóżko, na którym dobrze śpi. Fotel, w którym ogląda telewizję. Stół, przy którym je i rozwiązuje krzyżówki. Te meble dają poczucie ciągłości i w nowym miejscu robią najwięcej dla samopoczucia.

Na drugim miejscu jest przechowywanie. W mniejszym mieszkaniu zwykle nie zmieści się meblościanka na całą ścianę, ale jedna szafa i niska komoda już tak. Wybierajcie meble, które mają dużo miejsca przy małej powierzchni podłogi, i sprawdźcie, czy senior dosięgnie do górnych półek bez stołka.

Ciężkie, wielkie meble z lat 70. i 80. często są solidne, ale do nowego mieszkania po prostu nie pasują. Można zapytać w rodzinie, czy ktoś je chce. Jeśli nie, warsztaty renowacji, komisy albo ogłoszenia czasem znajdą dla nich nowe miejsce. To, co zostanie, trafia na wywóz.

Przy pakowaniu mebli, które jadą, pomaga demontaż mebli przed przewozem. Duża szafa rozkręcona na elementy przejdzie przez wąskie drzwi i zmieści się w windzie, której wymiary sprawdziliście wcześniej.

Osobną sprawą jest kuchnia. Rodzina wychowująca kiedyś troje dzieci ma zwykle garnki, talerze i sztućce na dwanaście osób. W mniejszym mieszkaniu wystarczy kilka garnków, jeden komplet talerzy na sześć osób i parę ulubionych kubków. Resztę można rozdać wnukom, którzy właśnie się wyprowadzają z domu, albo oddać przez ogłoszenia. Zapytaj też, czy w nowym mieszkaniu jest zabudowa kuchenna i ile ma szafek. Często okazuje się, że połowa naczyń po prostu nie ma się gdzie zmieścić, i ta prosta informacja przekonuje lepiej niż długie namowy.

Tempo pakowania: pokój na tydzień

Starsza osoba zwykle źle znosi pakowanie całego mieszkania w jeden weekend.

Jeśli termin przeprowadzki to pozwala, rozłóżcie pakowanie na kilka tygodni. Jeden pokój tygodniowo, najlepiej w stałe dni, kiedy ktoś z rodziny przychodzi pomóc. Senior wie, czego się spodziewać, i ma czas, żeby przemyśleć decyzje między spotkaniami.

Zacznijcie od pomieszczeń najrzadziej używanych: pokoju gościnnego, pawlacza, schowka, piwnicy. Kuchnię, łazienkę i sypialnię pakujcie na końcu, bo tam są rzeczy codziennego użytku. Ostatnie kartony powinny zawierać czajnik, kubki, leki, ładowarkę do telefonu i ulubione drobiazgi, które w nowym mieszkaniu rozpakuje się jako pierwsze.

Każdy karton opisujcie z dwóch stron: zawartość i pokój docelowy. Pomaga też osobny kolor taśmy albo naklejek dla każdego pokoju. W dniu przeprowadzki nikt nie musi wtedy pytać, gdzie postawić pudło z napisem „różne”.

Leki, dokumenty, okulary i klucze spakujcie do jednej torby, która jedzie z seniorem, a nie z resztą rzeczy. To drobiazg, ale jego brak potrafi zepsuć pierwszy wieczór w nowym miejscu.

Pilnujcie też przerw. Dwie godziny przeglądania szuflad z mamą to dla niej często więcej wysiłku niż dla was cały dzień w pracy. Lepiej skończyć wcześniej i umówić się na następny raz, niż ciągnąć do momentu, w którym każda decyzja kończy się łzami albo zdaniem „wszystko mi jedno, wyrzućcie”. Takie decyzje podjęte ze zmęczenia potem się wypomina.

Dzień przeprowadzki i pierwsze dni na nowym miejscu

Dzień przeprowadzki bywa dla seniora najbardziej męczący, więc dobrze, żeby nie musiał w nim dźwigać ani kierować ekipą.

Wiele rodzin ustala, że senior spędza dzień przeprowadzki u kogoś z bliskich albo przyjeżdża do nowego mieszkania dopiero wtedy, gdy łóżko stoi na miejscu, a kuchnia jest rozpakowana. Widok obcych ludzi wynoszących meble z domu, w którym mieszkało się pół życia, potrafi być bardzo trudny.

Przy samym przewozie przydaje się ktoś z rodziny, kto zna plan i wskazuje, gdzie stawiać rzeczy. Plan z kartki w kratkę przyklejony na drzwiach każdego pokoju działa lepiej niż tłumaczenie. Przeprowadzki w Toruniu i okolicy robimy z wnoszeniem i znoszeniem mebli z każdego piętra, a rozkład rzeczy w nowym mieszkaniu ustala rodzina.

Pierwsze dni to czas na drobne poprawki. Okaże się, że fotel lepiej stoi przy oknie, a lampa przyda się przy łóżku. Rozpakowywanie ozdób, zdjęć i obrazów zostawcie seniorowi, jeśli ma na to siłę. To sposób, żeby nowe mieszkanie szybciej stało się jego własnym.

Co zrobić z rzeczami, które zostały w starym mieszkaniu

Po wyjeździe seniora w starym mieszkaniu zostaje zwykle więcej, niż ktokolwiek się spodziewał.

Zanim stare mieszkanie zostanie sprzedane, wynajęte albo zwrócone, trzeba je opróżnić. Najpierw rodzina zabiera rzeczy, które ktoś chce zachować. Dobrze ustalić termin, do którego każde z rodzeństwa odbiera swoje, bo inaczej pojedyncze kartony stoją tygodniami.

Potem przychodzi kolej na rzeczy sprawne, ale niepotrzebne nikomu z bliskich: naczynia, pościel, małe meble, książki. Część można oddać przez ogłoszenia, część organizacjom, które zbierają wyposażenie dla potrzebujących. Reszta to meble, które nie przetrwałyby kolejnego przewozu, stare AGD i worki rzeczy do wyrzucenia.

Tę ostatnią część może przejąć firma. Opróżnianie mieszkań po seniorach robimy razem z rodziną: przed pracą ustalamy, co ma zostać, a dokumenty i drobiazgi o wartości sentymentalnej znalezione w szufladach odkładamy na bok. Stare meble, w tym te z Gniewkowa i innych miejscowości wokół Torunia, wynosimy i wywozimy po segregacji.